اقیانوس هااقیانوس بدنه اصلی آب دریا و جز اصلی آبکره است. حدوداً ۷۱ درصد سطح زمین به وسیله اقیانوسها پوشیده شدهاست، یک بدنه دایمی آبی که به چند اقیانوس اصلی و کوچکتر تقسیم میشود. بیش از نیمی از این منطقه عمیقتر از ۳۰۰۰ متر (۹۸۰۰ پا) است. شوری میانگین اقیانوسی در حدود ۳۵ پیپیتی (بخش در هزار) است و تقریباً شوری تمام آبهای دریایی در بازهٔ ۳۰ تا ۳۸ پیپیتی قرار دارد. اگرچه بهطور کلی، این آبها به اقیانوسها تقسیم میشوند، ولی آنها یک بدنه نمکی جهانی و پیوسته ایجاد میکنند که اغلب با نام اقیانوس جهانی شناخته میشود. این مفهوم اقیانوس جهانی به عنوان بدنه دایمی آبی، با مبادله آزاد بین بخشهایش ٬اهمیتی اساسی برای اقیانوسنگاری دارد.تقسیمبندی اصلی اقیانوسی به وسیله قارهها و مجمعالجزایر مختلف و سایر معیارها صورت میگیرد، این تقسیمبندی بدین گونه است: اقیانوس آرام، اقیانوس اطلس، اقیانوس هند، اقیانوس منجمد جنوبی و اقیانوس منجمد شمالی است. مناطق کوچکتر اقیانوس، نامهای دریا و خلیج و سایر نامها را دارند. همچنین دریاچههای آب شور وجود دارند که بدنههای کوچکتر آب شور زمین هستند و آب آنها با اقیانوسها مبادله نمیشود. دو مثال قابل توجه از دریاچههای آب شور عبارتند از دریاچه آرال و دریاچه نمک یوتا.دریاچهدریاچه ماپوریکا، نیوزیلنددریاچه یک زمینچهر است، بدنهای از مایع بر روی سطح زمین که در انتهای فرورفتگی قرار دارد، و به اگر محرک باشد، به آرامی پیش میرود. در زمین٬زمانی به یک بدنه آبی، دریاچه میگویند که درون کشوری قرار داشته، نه در اقیانوس، از آبگیر بزرگتر و عمیقتر باشد و به وسیله یک رود تغذیه شود. به جز زمین، تنها جهانی که دریاچه دارد، تیتان، بزرگترین قمر مشتریست، که دارای دریا
برچسب:
نویسنده: ماهان حسینی
برچسب:
نویسنده: ماهان حسینی
برچسب:
نویسنده: ماهان حسینی